Tak naprawdę przytłaczająca większość ptaków będą potrafiły szybować. Najmniejsze z gatunków będą w takowy sposób latały przed samym lądowaniem, duże natomiast posiadają umiejętność unoszenia się w powietrzu bez poruszania skrzydłami nawet przez dłuższy okres czasu. Wśród ptaków, które latają lotem ślizgowym, czyli inaczej szybującym, będziemy mogli wyróżnić dwie różne specjalizacje techniczne. W jednej z nich skrzydła będą bardzo długie i jednocześnie wąskie, natomiast w przypadku drugiej specjalizacji są one zauważalnie krótsze, przy jednoczesnym zwiększeniu ich szerokości. Długie i cienkie skrzydła stawiały będą większy opór jeśli chodzi o ruch postępowy niż skrzydła krótsze o tej samej powierzchni. Skrzydło długie ma natomiast większą siłę jeśli chodzi o unoszenie. Wskutek różnicy ciśnień, które panują w górnych i dolnych partiach skrzydła na jego końcu powietrze będzie wymykało się ku górnym partiom co powodować może bardzo widoczne utraty sił dźwigających. Jeśli chodzi natomiast o długotrwały lot szybujący to będzie on wymagał od ptaka umiejętnego wykorzystywania prądów powietrznych do pozostawania w atmosferze bez potrzeby wykonywania ruchów skrzydłami. Będzie to możliwe w momencie kiedy występowały będą prądy wstępujące, albo kiedy na niewielkich różnicach wysokości istnieją różne szybkości wiatru. Będzie to więc niejako ograniczało danego ptaka, który swoją trajektorię lotu dostosować będzie musiał do miejsca przebiegania danego prądu atmosferycznego, czy też wiatru.